يعنى اگر يكى از آن دو را بواسطه قصاص بريدند منفعت ديگرى زائل نگردد . بنابراين اگر چنين خوفى در بين باشد قصاص منتفى شده و حق به ديه منتقل مىگردد . ناگفته نماند كه در جواز قصاص بيضتين يا يكى از آن دو فرقى نيست بين آنكه نرينه و آلت رجوليّت صحيح و سالم بوده يا اينطور نباشد چه آنكه اصل مماثلت در هردو محفوظ و ثابت است . قوله : فى جواز القصاص فيهما : ضمير تثنيه در [ فيهما ] به خصيتين واحدها راجعست . متن : و تقطع الأذن الصحيحة بالصماء لأن السمع منفعة أخرى خارجة عن نفس الأذن ، فليس الأمر كالذكر الصحيح و العنين ، حتى لو قطع أذنه فإن زال سمعه فهما جنايتان ، نعم لا تؤخذ الصحيحة بالمخرومة بل يقتص إلى حد الخرم ، و يؤخذ حكومة الباقي أما الثقب فليس بمانع . فرع شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : گوش صحيح و سالم را بواسطه گوش كر و ناشنوا قطع مىكنند . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اين است كه اگر كسى كه گوشش شنوا و سالم است لاله گوش ديگرى را كه كر هست ببرد در مقام قصاص لاله گوش جانى را قطع مىكنند زيرا هركدام از لاله‌ها در مقابل هم بوده و منفعت شنوائى امر زائدى